Bila tiba je hari raya, maka pelbagai lah program kat TV. Bagus ke tak bagus, lain orang lain la komennya. Masa cuti baru ni, or to be lebih spesifik, tengah malam tadi sempat la tengok cerita Sepet kat Astro Ria. Bila habis cerita ni, aku cuma ada satu komen, memang patut la cerita ni menang anugerah filem terbaik Malaysia. Kalau nak banding dengan cerita lain yang juga ditayangkan kat TV Malaysia masa cuti raya baru-baru ni, memang cerita ni yang lebih baik dari yang lain tu, termasuk la cerita yang boleh buat 570 unit rumah kos rendah tu.
Cerita yang bercerita soal masyarakat ni jauh lebih baik dari cerita 'Sejarah' yang lagi satu tu. Cerita ni lebih masuk dalam jiwa, jika nak dibandingkan dengan cerita yang lagi satu tu. Sebelum tu, masa awal malam, ada cerita Gol dan Gincu, tengok sikit je, so malas la aku nak komen, sebab tak tahu apa cerita ni sebenarnya. Tengok sikit ni ada dua sebab, sebab pertama nak pegi KL, nak jalan Raya la tu (lebih penting dari tengok TV) dan sebab kedua, permulaan dia tu tak masuk 'jiwa' macam cerita Sepet.
Komen lain-lain, lantak la. Aku bukan minat pun cerita-cerita filem ni. Tak masuk panggung wayang pun dah lebih 10 tahun. Kekadang tu baca sinopsis kat surat kabar dah cukup untuk tau pasal filem ni. Lagi pun, tunggu je la Raya tahun depan, semua filem kat panggung wayang sekarang ni sure masuk TV punya. Nak lagi cepat, langgan je channel 20 & 21, so apa susah-susah buang duit masuk panggung wayang? Heh he... Wayang siapa kalau bukan wayang kita... duit siapa kalau bukan duit kita... selera siapa kalau bukan selera kita...
So, sendiri punya duit, sendiri punya minat, sendiri punya selera, sendiri la buat keputusan. Pada aku, masih sama macam keputusan yang aku buat 10 tahun dulu, tengok wayang kat panggung wayang cuma buang masa dan buang duit aku je. Lebih-lebih lagi kalau tengok wayang cerita Melayu. Dan aku pulak kalau wayang Melayu aku tak tengok, wayang dari Hollywood, Bollywood, Hong Kong, Indonesia dan apa negara sajalah, lagi la... aku tak tengoknya...
Ini kalau si 'mamat sorang' tu baca ni, sure panas la tu... allo kawan, lu punya minat lu punya suka, lu punya sendiri punya keputusan la... aku punya duit, aku punya masa, aku punya suka la... - heh heh....
Sempena cuti raya ni sempat la beborak lama sikit dengan kawan-kawan lama. Ramai yang bagus-bagus, banyak benda yang boleh belajar dari mereka ni. Yang paling utama, tak kisah la apa pun background kita, apa kelulusan kita, apa kerja kita, siapa kita sekalipun, yang pentingnya attitude kita. Hebat mana pun kita ni, kalau attitude tak betul, satu hari nanti terlangkup lah kita ni. Depan mata aku tengok benda ni, bukan sorang dua tapi ramai. Kesian mereka ni sebab mereka ni orang yang aku kenal dah lama. Dulu kerja kuat untuk dapat apa yang mereka hendak, bila dh dapat tak tahu jaga, lepas tu hilang semua. Kerja kuat lagi, dapat lagi dan hilang lagi. Bila sembang-sembang semuanya back tu attitude. Memang la attitude ni senang cakap susah buat, tapi yang buat susah tu kita sendiri, bukan orang lain.
Masa hari raya tu jugak, kat kampung aku ada kes orang meninggal dunia dah 3 hari baru satu kampung dapat tahu. Kesian kat dia, tapi macam tu la risiko bila tinggal berseorangan. Masa nak raya agaknya semua orang sibuk, jadi yang selalu pegi jengok dia tu tak pegi kot, sebab ramai anak cucu kat rumah. Bila pagi raya nak pegi hantar kuih, baru la dapat tahu ia dah tak ada lagi. Satu kampung gempar. Nak salah siapa bila jadi macam ni? Aku tak salah kan sesiapa. Dia ni tak kahwin, waris yang ada cuma anak-anak saudara. Itu pun semua tinggal berjauhan. Jiran pun tak de la dekat sangat dengan rumah dia. Sebelum ni, setiap hari ada je jiran yang datang menjengok, cuma dua tiga hari sebelum raya tu, tak de orang datang. Ini lah agaknya yang dikatakan 'dah nak jadi macam tu...'
Cuma bila menung balik kes ni, bila aku dah tua nanti, mungkinkah aku akan jadi macam ni? Entah la, tapi harapnya tak la macam tu. Kes Pak cik ni mungkin ada peringatan yang Allah nak bagi kat orang lain, sebab tu dia jadi macam tu. Pak cik ni orang baik, dan tak pernah susahkan orang lain. Aku doakan dia selamat dalam perjalanan dia menemui Yang Maha Pencipta. Kita yang masih hidup ni, kena la siapkan diri dari sekarang. Bila semua persiapan dah buat, tapi akhirnya jadi jugak macam tu, ha... baru lah boleh cakap ' dah takdirnya nak jadi cam tu...'